Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Hθική παρενόχληση HIRIGOYEN MARIE FRANCE

Ένα πολύ καλό βιβλίο για να σταματήσουμε επιτελούς να δικαιολογούμε και να αιτιολογούμε την κακή συμπεριφορά κάποιων και τελικά να την αποδεχόμαστε. Κάποιες «διαφορετικές» συμπεριφορές των άλλων μας έχουν «περαστεί» ως φυσιολογικές και δεν κάνουμε τίποτα για αυτές και καταπνίγουμε τον θυμό μας ή τη δυσαρέσκεια μας, επειδή αν τα εκφράσουμε θα είμαστε εμείς οι «προβληματικοί».


Ανήκετε σε αυτούς που υπομένουν τα ξεσπάσματα ενός μόνιμα προσβλητικού ή κυκλοθυμικού εργοδότη; Γίνεστε συνεχώς ο στόχος των μειωτικών σχολίων και περιφρόνησης του συντρόφου σας; Είναι πιθανό να είστε θύμα ενός κρυφού πολέμου ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα του, με στόχο την ψυχική εξόντωση του τελευταίου. Γιατί όμως; Επειδή ο θύτης δεν μπορεί να υπάρξει σε μια σχέση παρά μόνο άν ο άλλος εκμηδενιστεί. Τα θύματα, πάλι, μιας τέτοιας κατάστασης δεν παραδέχονται στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό που συμβαίνει. Πρόκειται για ένα πλέγμα τόσο πυκνό και σκοτεινό, που πολύ δύσκολα μπορεί κανείς, και απο τις δύο πλευρές να συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα του προβλήματος.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Πρασινη κλωστη δεμενη, στην ανεμη τυλιγμενη, δωσε κλωτσο να γυρισει, παραμυθι ν' αρχινισει....


Μιά φορά κι ένα καιρό που λες, ήταν ένας έμπορος, που πουλούσε καμπούρες. Δύσκολο εμπόρευμα, μα ήταν έξυπνος, τις τύλιγε με ψέμματα, και σ όποιον έκανε τον δύσκολο τις έδινε μισοτιμής.

Όλη μέρα ήταν στο σεργιάνι..

''Εδώωωω οι καλές καμπούρεςςςςςς φώναζε.. εδώωωω το καλό εμπόρευμα.. ααα..''


Η Μαρίνα, ήταν ένα κορίτσι τόσο απλό που άλλο δε γινόταν. Ευχαριστιόταν με το παραμικρό και δεν ήθελε άλλο από όσο ακουμπούσαν τα μικροσκοπικά ποδαράκια της. Όχι πως δεν ήταν ιδιότροπο, ούτε πως δεν εντυπωσιαζόταν εύκολα. Αλλά να.. ως εκεί.

Εκείνη την μέρα, γιά καλή τύχη του ενός και γιά κακή του άλλου, ο έμπορος και το κορίτσι συναντήθηκαν. Η Μαρίνα φύτευε κάτι καινούργιες ρίζες στον κήπο της σιγοψιθυρίζοντας ένα τραγούδι, κι ο έμπορος, περνώντας από εκεί, κοίταξε μέσα από τον φράχτη.

''Εύκολη λεία'' σκέφτηκε κι άστραψαν τα παμπόνηρα μάτια του.

''Εεεε όμορφο κορίτσιιιι'' της φώναξε κι αυτή γύρισε μ ένα χαμόγελο, σαν του ήλιου και πιό δυνατό. ''Καλημέρα σας'' είπε και έσκυψε ξανά στα λουλούδια της.

''Κοίτα κοπέλλα μου τι πλουμιστή πραμάτεια που έχω''.

Το κορίτσι εύκολα τον πλησίασε κι ο έμπορος έτριψε τα μουστάκια του. Έβγαλε από τον σάκκο μιά καμπούρα και της την έδειξε. ''Τι είναι αυτό;'' ρώτησε το κορίτσι μη πιστεύοντας στα μάτια του. ''Με τι σου μοιάζει;'' ρώτησε φιλάρεσκα ο έμπορος, και το κορίτσι ήταν έτοιμο να πει ''σαν καμπούρα μου φαίνεται'', αλλά μη θέλοντας να τον πληγώσει ρώτησε μόνο.. ''σε τι χρησιμεύει;''

Ήταν σα να άναψε πράσινο στις σκέψεις του έμπορου. ''Χρησιμεύει στο να σε κάνει πιό όμορφη, πιό καλή, πιό καλλιεργημένη'' είπε κι έσκυψε το κεφάλι.

Το κορίτσι είχε μάθει πως οι άνθρωποι που λένε ψέμματα, δε σε κοιτούν ποτέ ευθεία στα μάτια, αλλά έκανε πως δε το θυμόταν.

''Αλήθεια; θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο;'' ρώτησε.

''Κυρίως καλύτερο άνθρωπο'' είπε ο έμπορος ξύνοντας το πηγούνι του. ''Θα σε κάνει να νοιώθεις τα πάντα με μεγάλη ένταση.'' '' Τις μυρωδιές, τα χρώματα, τους ανθρώπους, τη θάλασσα, τις γεύσεις, τους ήχους..''

Το κορίτσι, πήρε μιά μεγάααλη καμπούρα στα χέρια του κι άρχισε εκστασιασμένο να την χαιδεύει. Ήταν άσχημη και τραχιά, αλλά την πέρασε γύρω από την πλάτη της. Ήταν βαριά σα πέτρα, διαμαρτυρήθηκε στον έμπορο, μα αυτός της είπε γελώντας ''βαριά, ναι μα αυτό είναι το κυριότερο συστατικό που θα κάνει την διαφορά.''

Και το κορίτσι που ενδιαφερόταν πάντα γιά το καλύτερο, την αγόρασε. Χρήματα δεν είχε όσα ζήτησε ο έμπορος, αλλά την αντάλλαξε μ ένα σπάνιο νόμισμα που βρισκόταν καιρό πεταμένο στο συρτάρι του σπιτιού.

Αυτός πάλι, έκρυψε το νόμισμα βαθιά στην τσέπη του, αλλά δεν έδειξε τίποτα στο κορίτσι από τις αληθινές του σκέψεις που δεν ήταν παρά πόσο θα μπορούσε να το μοσχοπουλήσει σε κάποιο συλλέκτη. ''Θα επιστρέψω σε μιά βδομάδα να μου δώσεις και τα υπόλοιπα'' της είπε κι έφυγε γελώντας μέσα του.

Το κορίτσι άρχισε να φοράει το νέο του απόκτημα, αρχικά κάποιες ώρες της ημέρας, αργότερα και κάποιες ώρες της νύχτας.

Ήταν υπέροχο το συναίσθημα. Περπατούσε στο δρόμο και χαμογελούσε. Το πρόσωπο της είχε ομορφήνει πολύ. Όλα ήταν πολύ πιό έντονα τώρα πιά. Τα χρώματα γύρω της, τα συναισθήματα, ο έρωτας. Είχε αποκτήσει ένα πάθος που το ονόμασε ''ζωή''. Έλεγε ''αυτό ονειρευόμουν πάντα στην ζωή μου'' κι ένοιωθε ευτυχισμένη. Ας είναι καλά εκείνος ο έμπορος σκεφτόταν. Να που ακόμη υπάρχουν ''άνθρωποι'' που σε πλησιάζουν γιά το καλό σου.

Ένα πρωινό όμως, ξύπνησε με άσχημη διάθεση. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και είδε κάτι μεγάααλους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια της. Τα γόνατα της ήταν αδύναμα, σχεδόν δε μπορούσαν να κρατήσουν το σώμα της. Τα μαλλιά της ήταν άσχημα και τα χέρια της τραχιά. Και το κυριότερο; Έφτιαχνε το φαγάκι της και όσο κι αν παίδευε την μυτούλα της δε μπορύσε πιά να νοιώσει την μυρωδιά.

Μέρα με τη μέρα χειροτέρευε. Η καμπούρα γινόταν όλο και πιό βαριά. Άρχισε να ψάχνει ειδικούς που να την κάνουν καλά. Η απάντηση από εκατό μεριές ήταν η ίδια. Πρέπει να πετάξεις αυτή την καμπούρα από πάνω σου.

''Μα πως;'' αναρωτιόταν το κορίτσι, ''πως να την βγάλω τώρα πιά που έχει γίνει ένα με το κορμί μου;''

'Ετρεξε να βρει τον έμπορο. Γυρνούσε αριστερά και δεξιά. Ρωτούσε. Μάταια. Άλλος της είπε πως έχει πεθάνει, άλλος πως ήταν βαριά άρρωστος, άλλος πως αυτό το πρόσωπο δεν υπήρξε ποτέ. Κάποια μέρα, σωστό ράκος πιά, έφτασε στο σπίτι μιάς γριάς μάγισσας. Δεν πρόλαβε να χτυπήσει την πόρτα, και σωριάστηκε στο πεζούλι.

Η μάγισσα την μάζεψε, την έβαλε σ ένα κρεββάτι κι άρχισε τα γιατρικά με τα βοτάνια. Μέσα, πόδια βατράχου, κόκκαλα νυχτερίδας, φτερά κουκουβάγιας και τέτοια καλά.

Το κορίτσι συνήλθε και τα είπε όλα.. το και το.. Γιά τον έμπορο, γιά την καμπούρα, γιά όλα τα συναισθήματα, γιά την αλλαγή..

Η μάγισσα έπεσε σε μεγάλη σκέψη. Δύσκολη περίπτωση, μα το λυπήθηκε το φουκαριάρικο το κορίτσι.

Μετά από δύο πρωινά, της λέει ''άκου τι θα κάνεις'', ''θα πας σ εκείνη την κοφτερή πέτρα, και της δείχνει σ ένα παλιό τσαλακωμένο χάρτη, και κάθε βράδυ, μόλις το φεγγάρι κρυφτεί κάτω από ένα κόκκινο σύννεφο, θα πέσεις επάνω της και θα αρχίσεις να τρίβεις την καμπούρα σου στην κόψη της. Όμως, κούνησε το δάχτυλό της η μάγισσα, γιά 3 μέρες και 3 νύχτες δεν πρέπει ούτε να βάλεις μπουκιά στο στόμα σου, ούτε σταγόνα στο λαιμό σου.''

''Εντάξει;''.. ''εντάξει'' της απάντησε κι έφυγε. Σε όλο το δρόμο ήταν πολύ σκεπτική. Πως να αποχωριζόταν τον ίδιο της τον εαυτό, το ίδιο της το δέρμα;

Έκανε με το νι και με το σίγμα, ότι της είπε η μάγισσα κι ακόμη παραπάνω. ΄'Βρήκε την πέτρα εύκολα μα το πιό δύσκολο ήταν να πέσει επάνω και να τρίβει την καμπούρα. Σα να έβγαινε η ψυχή της. Σα να έδινε το ίδιο της το σώμα κι όχι ένα ξένο κομμάτι. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες από την μιά στράγγιζε δάκρυα κι από την άλλη έπρεπε να φανεί δυνατή.

Το τέταρτο όμως πρωινό, μια υπέροχη μέρα ξημέρωνε.

Όλα ήταν εκπληκτικά όμορφα.. όλα.. κι αυτή επιτέλους ελαφριά. Τίποτα δεν την ενοχλούσε πιά τίποτα.

Είδε δίπλα της μιά λιμνούλα. Έπλυνε το πρόσωπό της. Καθρεφτίστηκε κι ήταν ένας άγγελος.

Τα πόδια της δεν την πονούσαν. Μύριζε την φύση κι άκουγε τα πουλιά να κελαηδούν.

Κίνησε χαρούμενη γιά το σπίτι της μάγισσας. Πουθενά. ''Θα ήταν όνειρο'' σκέφτηκε.. Περπατούσε, μιλούσε και γελούσε μονάχη και δε το πίστευε. ''Είναι δυνατόν να ήταν τόσο εύκολο;'' σκεφτόταν. ''Που ήμουν τόσο καιρό;''

Με τα πολλά, έφτασε στο σπιτάκι της. Ο κήπος της ήταν γεμάτος τριαντάφυλλα.

Μιά λαχταριστή μυρωδιά φαγητού ερχόταν από κάπου απροσδιόριστα. Άναψε την φωτιά κι έβαλε το λάδι να κάψει. Πόσο πολύ πεινούσε..

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Εξυπνακιας.....?

Αντιστεκομαι τοσο καιρο να γραψω, για ολους αυτους που φωναζουν επανασταση και απεργια, εκ του ασφαλους παντα. Και βριζουνε ολους αυτους, δηλαδη εμας που δεν κανουμε! Λοιπον, ολοι αυτοι που κανουν τα κοκκορια, ειναι δημοσιοι υπαλληλοι που το ξυνουν ολη μερα. Και μη εχοντας κατι αλλο να κανουν, για να γεμισουν τον αδειο χρονο τους, γραφουν παπαρολογιες για ολους εμας που εξαιτιας τους ζουμε οπως ζουμε!
Και δεν λεω να μην υπαρχουν τετοιες φωνες επαναστατικες, αλλα μην μπινελικωνεις ρε μαλακα το χερι που σε ταιζει. Γιατι αυτο δεν το θελει ουτε ο θεος, ουτε ο Μωαμεθ, ουτε ο Βουδας....Το αστειο της υποθεσης ειναι, οτι πρωτα εχουν πεισει τον εαυτο τους οτι ειναι κατι καλυτερο απο ολους εμας και μας τα χωνουν. Πολλες φορες γελαω μαζι τους, αλλες παλι οχι. Θελω να τους μπινελικωσω τοσο, να μου φυγουν τα νευρα για μια πενταετια. Το χειροτερο που ακουω ειναι οτι εχουν περικοπες και δεν βγαινουν.
Επισης οτι επρεπε να παιρνουν τοσα ενω παιρνουν τοσα! Το συμπερασμα ειναι πως το ξυσιμο στις μερες μας ειναι πολυ ακριβο! Αυτοι οι τυποι εχουν παντα αποψη για ολα!
Αλοιμονο, αφου ειπαμε, δεν ειναι σαν εμενα και εσενα! Ειναι ψαγμενοι! Ασε που κανουν βουτιες στα ενδοτερα, που λεει και μια φιλη μου η Μαρια!Ειναι ολοι fun της greenpeace! Γιατι ολοι οι ψαγμενοι ετσι πρεπει να ειναι! Που πας εσυ μικροαστε χωρις να εχεις ευαισθησια για το περιβαλον? Και δεν εχουν καν την εξυπναδα να δουν οτι τετοιες οργανωσεις ειναι κατευθυνομενες! Και δεν αφηνουν καμμια αναπτυξη στον τοπο που εχει τοση αναγκη! Εαν εισαι οικολογος μαλακακο μου, κυνηγησε τα εργοστασια να τηρουν τα μετρα ασφαλειας! Αλλα μην κοβεις την αναπτυξη! Ασε που ολη την ωρα μπινελικωνουν την κυβερνηση, που με το δοντι που ειχαν μπηκαν στο δημοσιο!
Δηλαδη ειναι ανω ποταμων οι ανθρωποι! Αυτα μονο στο Ελλαδισταν γινονται!
Φωναζουν δε, να μην ιδιωτικοποιηθει η ΔΕΗ. Γιατι ρε φιλαρακο σε πειραξε ο ΟΤΕ που ιδιωτικοποιηθηκε? Και εαν ναι που? Δεν ειμαι υπερ της ιδιωτικοποιησης, αλλα οχι για την χωρα μας, για αλλες χωρες που ξερουν να διαχειριζονται την δημοσια περιουσια.
Εμεις στην ΔΕΗ εχουμε χιλιαδες κηφηνες που στο ξυστο ειναι πρωτοι!
Θα ξεχασω εγω που ηθελα να ανοιξω ενα μαγαζι και για να ερθει ο υπαλληλος της ΔΕΗ, εκανα τρεις φανουροπιττες, δυο ταματα και 500 ευρω στο χερι? Ειμαστε εμεις ανθρωποι για να παμε μπροστα? Βαρεθηκα να ακουω να φωναζουν. Απο τον θειο Μητσο που ειχε βιοτεχνια και εφτιαξε τεσσερα σπιτια και δυο εξοχικα, αλλα δεν πληρωσε ποτε εφορια, μεχρι τον καθε μαλακα που ειχε τρια παιδια και καταφερε να βαλει τα δυο στο δημοσιο και του μεινε το τριτο αμανατι τωρα που σφιξαν οι κωλοι!
Λοιπον δεν πα να πουλησουν ολη την Ελλαδα? Αφου ειμαστε αναξιοι να διαχειριστουμε την δημοσια περιουσια και υπαρχουν ακομη τετοιες νοοτροπειες και τετοια μυαλα που δεν βλεπω να αλλαζουν, ας τα παρουν αλλοι μπας και γινουμε ανθρωποι!
ΥΓ. Δεν μιλαω για ολους τους δημοσιους υπαλληλους αλλα για τους πολλους. Δυστυχως!
Τα χαιρετισματα μου στην Κινα !

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Ο παράδεισος ....δεν χάθηκε για εμάς !


Ο γκρεμός που αχνοφαίνεται
δεν είναι για εμάς....
Σφιχτά κρατώ απο τα χέρια τα δύο παιδιά μου.
Τα αγκαλιάζω, τους τραγουδώ τραγούδια χαράς
και τους αφηγούμαι παραμύθια για παράδεισους
που η λύπη δεν υπάρχει.Τα καθησυχάζω με το
στοργικό φιλί της μάνας και αποκοιμούντε
σαν άγγελοι σε όνειρα γλυκά. Παρατηρώ το
ανεπαίσθητο χαμόγελο στα χείλη τους.
Μα αφότου κοιμηθούν γίνομαι γυναίκα που
ουρλιάζει η ψυχή της και θρηνεί.
Δεν είναι εύκολη η ζωή όταν ζητάς να
την ζήσεις....
Κι ο γκρεμός εμφανίζεται πάλι μπροστά μου...
Γυρνάω την πλάτη στον γκρεμό και προχωράω.
Τα βήματά μου είναι αργά και ασταθή.
Φεύγω όμως μακριά του. Τότε αρχίζω να αφηγούμαι
στον εαυτό μου τα παραμύθια για παράδεισους που
ακόμα δεν έχω δεί και για την γη που απουσιάζει
η λύπη....