Αντιο καλε μου φιλε.......

Ο/Η monahikoslikosείπε... Τι έπαθες Πόπη μου κι έβγαλες τα σώψυχά σου στη ζούγκλα του διαδικτύου? Για ξανασκέψου το. Ο λύκος ήτανε και παραμένει φίλος και της Λαμπηδόνας και της Πόπης. Υ.Γ Πάντως για 46 χρονών δεν σ΄ειχα με το τίποτα ε. 8 Αυγούστου 2012 8:20 μ.μ. Ο/Η Λαμπηδονα είπε... Kαλε μου φιλε ηταν δυσκολο να απαντησω. Οταν εχω θλιψη τα χανω...μπλοκαρω. Ηθελα να γραψω κατι ξεχωριστο στο τελευταιο σου σχολιο. Κατι πολυ ομορφο. Τοσο οσο η ψυχη σου.Αλλα με τα λογια δεν τα παω καλα. Με πνιγουν τα συναισθηματα και.....με ξερεις. Μακαρι εκει που εισαι να ειναι ομορφα! Η ελλειψη της Λαμπηδονας και της Ποπης ειναι μεγαλη απο την απουσια σου. Μακαρι να υπαρχει κατι εκει που πας και να δεις και την μανουλα μου. Αντιο καλε μου Αντωνη. 19 Αυγούστου 2012 10:16 π.μ Συλλυπητηρια στα κοριτσια του και στα εγγονια του και σε ολους οσους τον χασανε απο την ζωη τους.

Ψυχαναλυση

Mετα απο διακοπες και καλη διαθεση, ειπα να βγαλω τα εσωψυχα μου. Ελπιζω οποιος και αν με διαβασει να παρει θετικη ενεργεια. Ειμαι 46 χρονων και μολις πριν λιγους μηνες αρχισα σχεδον να τα βρισκω με τον εαυτο μου.

Να αποδεχομαι και να αγαπω τις αδυναμιες μου και τα ελατωματα μου σαν ατομο. Δικαιολογοντας με, λεω οτι δεν βρηκα χρονο να ψαξω την ψυχη μου. Οντας αισθαντικο ατομο παντα ασχολιομουνα με τις αναγκες των αλλων. Πρακτικα και συναισθηματικα, παραμεριζοντας το εγω μου. Αυτο μου εδινε ιδιαιτερη ευχαριστηση. Αποφευγοντας τις συγκρουσεις και με τους αλλους και με εμενα.Βγαζοντας με απο τα δυσκολα. Ειχα μια ευτυχισμενη ζωη χωρις πολλες απαιτησεις. Αλλα αυτο ειναι μια μεγαλη συζητηση.... Ανωριμη λοιπον συναισθηματικα! Δυσκολο να αποδεχτεις τα ελαττωματα σου... Ολοι λεμε, ε και ποιος δεν εχει ελαττωματα κανεις δεν ειναι τελειος! Αναφερομενοι στα ελαττωματα του αλλου! Οταν θα το ξανακουσετε ρωτηστε τον συνομιλητη η φιλο σας. Τα δικα σου ποια ειναι? Να δειτε που οι περισσοτεροι δεν τα ξερουν! Λοιπον δεν ειμαι τελεια εχω συναισθηματικη ανωριμοτητα! Συμπεριφερομαι στα παιδια μου σαν να ειμαι αδελφη τους και στον συντροφο μου σπασμωδικα, γιατι στα δυσκολα τα χανω και κανω του κοσμου τις μαλακιες. Αυτη ειναι η ρωγμη μου. Ομως σε καθε τι κακο που εχουμε κατι καλο βγαινει. Με αυτο το ελαττωμα μου παραμενω παιδι με ολα τα καλα ενος παιδιου. Ειμαι αυθορμητη, χαρουμενη, αισιοδοξη και στα χειροτερα. Χρειαζομαι πολυ λιγα για να νιωσω καλα. Φτιαχνω την διαθεση ολων! Εχω χιουμορ. Κανω αστεια. Τα παιδια μου με νιωθουν φιλη τους(κακο εν μερη, αυτο το δουλευω) ομως ειμαι κοντα τους περισσοτερο. Ειμαι ξεχωριστη οπως ολοι μας! Αγαπω τον εαυτο μου. Μου αρεσει οπως ειμαι. Νιωθω πολλα συναισθηματα για τους γυρω μου, δεν ζηλευω και χαιρομαι πραγματικα με την χαρα των αλλων. Βοηθαω οπου μπορω και εχω μια απεραντη καρδια ανεγγιχτη απο τις δυσκολιες και τα στραπατσα. Νιωθω συχνα εφηβη, οτι μπορω να κατακτησω τον κοσμο ολο! Ειμαι η Ποπη.

Aνοιξε......Ανοιξη!!!

Ήλιος....ζεστός... γλυκός... χαρούμενος!
Ότι και να μας συμβαίνει τουλάχιστον έχουμε έναν σύμμαχο
στην ψωροκώσταινα.
Έκανα μία βόλτα το πρωί στην θάλασσα. Ο ήλιος με ζέστανε μέχρι το κόκκαλο.
Η θάλασσα, ένα ποίημα...μερικές βαρκούλες είχαν βγεί για να ολοκληρωθεί το εξαίσιο θέαμα. Ωωωω τι ομορφιά !!! Προνομιούχος είμαι....όλα τα έχω! Υπερβάλω...όταν νιώθω τόσο όμορφα! Η αλήθεια είναι ότι μας λείπουν πολλά... χάσαμε πολλά! Πάρτε δύναμη απο την άνοιξη και πολεμίστε... μόνο έτσι! Με το μοιρολόι δεν γίνεται τίποτε. Και μην ξεχνάτε όλα από όνειρα ξεκινάνε και γίνονται πραγματικότητα.
Δεν δέχομαι ότι έμεις δεν μπορούμε!
Καλή Ανοιξη σε όλους!!!

Αφιερωμένο....

Καλά που είσαι κι εσύ...
Κάποιες φορές απορώ πως με άντεξες... μέσα στην θλίψη και την μαυρίλα!
Κι είσαι πάντα εδώ...να ακουμπήσω κάθε ανησυχία μου.Είσαι εδώ τις νύχτες με ένα
μήνυμα σου οι βραδινές μου βάρδιες γίνονται πιο εύκολες!
Το σπουδαιότερο όμως είναι οτι είσαι όποτε εγώ σε αναζητήσω και μου λες οτι είσαι ο
βατσιμάνης μου....με σέβεσαι.
Και φέρθηκα άσχημα...σ έβγαλα πολλές φορές απ την ζωή μου. Συγνώμη...ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ.
Καλά που είσαι κι εσύ!
http://www.youtube.com/watch?v=nsRGKIursuA

Χρηματιστήριο της ζωής....

....καλά να πάθεις...εγώ σου τα είχα πει!!!!
Έμεινα άφωνη...προς στιγμήν. Νόμιζα ότι μιλάω με τον γιό μου.
Τότε συνδητοποίησα με ποιόν είχα να κάνω! Στην αρχή με πιάσαν γέλια
και απο την άλλη κλάμματα...ανακατωμένος ο ερχόμενος!!
Μάλιστα....σκέφτηκα....αμέσως μετά ένιωσα μια περίεργη ανακούφιση.
Σαν να είχα ενα ελέφαντα στο στήθος μου πάνω απο χρόνο, για την ακρίβεια ενάμιση
χρόνο και μόλις κατέβηκε.
Πόσο απλά ήταν όλα....κι εγώ με το μυαλό μου πόσο συναισθηματικά και περίπλοκα
τα έβλεπα. Μου έφυγε ο θυμός με την μία. Πόση ώρα να θυμώσεις με ένα παιδί;
Διάβασε, διάβασε πιάνει τόπο....κάποια στιγμή, σε κάνει να βλέπεις με άλλο μάτι καταστάσεις στην ζωή.Είχα διαβάσει λοιπόν οτι τους σημαντικούς ανθρώπους στην ζωή μας όταν τους αγαπάμε τους εξυψώνουμε. Τους κάνουμε κάτι άλλο στο μυαλό μας που στην πραγματικότητα δεν είναι. Μόλις ένας δικός μου μύθος έγινε ένας απλός θνητός.
Με μία μόλις μαγική λέξη. Στην πραγματικότητα αυτά φαινόντουσαν αλλά εγώ δεν τα έβλεπα. Όλα αυτά που έκανε ήταν φυσιολογικά κατ' εμέ.Σαν μια φούσκα στο χρηματιστήριο που έχεις επενδύσει και σκάει κάποια στιγμη! Στην περίπτωση την δική μου είχα κάνει επένδυση και την απέσυρα. Και όλο αυτό τον καιρό είχα την εντύπωση πως είχα ζημιωθεί αποσύροντας την επένδυση!! Και τώρα τι μεγάλη έκπληξη η επένδυση αποδείχθηκε φούσκα. Νιώθω όμορφα ...μετά απο πολύ πολύ καιρό. Απαλλαγμένη απο κάθε ενοχή. Νιώθω δυνατή καλά με έμενα. Έτοιμη να επενδύσω αλλού. Καλά μου κέρδη λοιπόν.
Και έαν χάσω εδώ είναι η ζωή μπροστά μου... κι ο χρόνος.... να επενδύσω αλλού.

Hθική παρενόχληση HIRIGOYEN MARIE FRANCE

Ένα πολύ καλό βιβλίο για να σταματήσουμε επιτελούς να δικαιολογούμε και να αιτιολογούμε την κακή συμπεριφορά κάποιων και τελικά να την αποδεχόμαστε. Κάποιες «διαφορετικές» συμπεριφορές των άλλων μας έχουν «περαστεί» ως φυσιολογικές και δεν κάνουμε τίποτα για αυτές και καταπνίγουμε τον θυμό μας ή τη δυσαρέσκεια μας, επειδή αν τα εκφράσουμε θα είμαστε εμείς οι «προβληματικοί».


Ανήκετε σε αυτούς που υπομένουν τα ξεσπάσματα ενός μόνιμα προσβλητικού ή κυκλοθυμικού εργοδότη; Γίνεστε συνεχώς ο στόχος των μειωτικών σχολίων και περιφρόνησης του συντρόφου σας; Είναι πιθανό να είστε θύμα ενός κρυφού πολέμου ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα του, με στόχο την ψυχική εξόντωση του τελευταίου. Γιατί όμως; Επειδή ο θύτης δεν μπορεί να υπάρξει σε μια σχέση παρά μόνο άν ο άλλος εκμηδενιστεί. Τα θύματα, πάλι, μιας τέτοιας κατάστασης δεν παραδέχονται στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό που συμβαίνει. Πρόκειται για ένα πλέγμα τόσο πυκνό και σκοτεινό, που πολύ δύσκολα μπορεί κανείς, και απο τις δύο πλευρές να συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα του προβλήματος.

Πρασινη κλωστη δεμενη, στην ανεμη τυλιγμενη, δωσε κλωτσο να γυρισει, παραμυθι ν' αρχινισει....

Μιά φορά κι ένα καιρό που λες, ήταν ένας έμπορος, που πουλούσε καμπούρες. Δύσκολο εμπόρευμα, μα ήταν έξυπνος, τις τύλιγε με ψέμματα, και σ όποιον έκανε τον δύσκολο τις έδινε μισοτιμής.

Όλη μέρα ήταν στο σεργιάνι..

''Εδώωωω οι καλές καμπούρεςςςςςς φώναζε.. εδώωωω το καλό εμπόρευμα.. ααα..''


Η Μαρίνα, ήταν ένα κορίτσι τόσο απλό που άλλο δε γινόταν. Ευχαριστιόταν με το παραμικρό και δεν ήθελε άλλο από όσο ακουμπούσαν τα μικροσκοπικά ποδαράκια της. Όχι πως δεν ήταν ιδιότροπο, ούτε πως δεν εντυπωσιαζόταν εύκολα. Αλλά να.. ως εκεί.

Εκείνη την μέρα, γιά καλή τύχη του ενός και γιά κακή του άλλου, ο έμπορος και το κορίτσι συναντήθηκαν. Η Μαρίνα φύτευε κάτι καινούργιες ρίζες στον κήπο της σιγοψιθυρίζοντας ένα τραγούδι, κι ο έμπορος, περνώντας από εκεί, κοίταξε μέσα από τον φράχτη.

''Εύκολη λεία'' σκέφτηκε κι άστραψαν τα παμπόνηρα μάτια του.

''Εεεε όμορφο κορίτσιιιι'' της φώναξε κι αυτή γύρισε μ ένα χαμόγελο, σαν του ήλιου και πιό δυνατό. ''Καλημέρα σας'' είπε και έσκυψε ξανά στα λουλούδια της.

''Κοίτα κοπέλλα μου τι πλουμιστή πραμάτεια που έχω''.

Το κορίτσι εύκολα τον πλησίασε κι ο έμπορος έτριψε τα μουστάκια του. Έβγαλε από τον σάκκο μιά καμπούρα και της την έδειξε. ''Τι είναι αυτό;'' ρώτησε το κορίτσι μη πιστεύοντας στα μάτια του. ''Με τι σου μοιάζει;'' ρώτησε φιλάρεσκα ο έμπορος, και το κορίτσι ήταν έτοιμο να πει ''σαν καμπούρα μου φαίνεται'', αλλά μη θέλοντας να τον πληγώσει ρώτησε μόνο.. ''σε τι χρησιμεύει;''

Ήταν σα να άναψε πράσινο στις σκέψεις του έμπορου. ''Χρησιμεύει στο να σε κάνει πιό όμορφη, πιό καλή, πιό καλλιεργημένη'' είπε κι έσκυψε το κεφάλι.

Το κορίτσι είχε μάθει πως οι άνθρωποι που λένε ψέμματα, δε σε κοιτούν ποτέ ευθεία στα μάτια, αλλά έκανε πως δε το θυμόταν.

''Αλήθεια; θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο;'' ρώτησε.

''Κυρίως καλύτερο άνθρωπο'' είπε ο έμπορος ξύνοντας το πηγούνι του. ''Θα σε κάνει να νοιώθεις τα πάντα με μεγάλη ένταση.'' '' Τις μυρωδιές, τα χρώματα, τους ανθρώπους, τη θάλασσα, τις γεύσεις, τους ήχους..''

Το κορίτσι, πήρε μιά μεγάααλη καμπούρα στα χέρια του κι άρχισε εκστασιασμένο να την χαιδεύει. Ήταν άσχημη και τραχιά, αλλά την πέρασε γύρω από την πλάτη της. Ήταν βαριά σα πέτρα, διαμαρτυρήθηκε στον έμπορο, μα αυτός της είπε γελώντας ''βαριά, ναι μα αυτό είναι το κυριότερο συστατικό που θα κάνει την διαφορά.''

Και το κορίτσι που ενδιαφερόταν πάντα γιά το καλύτερο, την αγόρασε. Χρήματα δεν είχε όσα ζήτησε ο έμπορος, αλλά την αντάλλαξε μ ένα σπάνιο νόμισμα που βρισκόταν καιρό πεταμένο στο συρτάρι του σπιτιού.

Αυτός πάλι, έκρυψε το νόμισμα βαθιά στην τσέπη του, αλλά δεν έδειξε τίποτα στο κορίτσι από τις αληθινές του σκέψεις που δεν ήταν παρά πόσο θα μπορούσε να το μοσχοπουλήσει σε κάποιο συλλέκτη. ''Θα επιστρέψω σε μιά βδομάδα να μου δώσεις και τα υπόλοιπα'' της είπε κι έφυγε γελώντας μέσα του.

Το κορίτσι άρχισε να φοράει το νέο του απόκτημα, αρχικά κάποιες ώρες της ημέρας, αργότερα και κάποιες ώρες της νύχτας.

Ήταν υπέροχο το συναίσθημα. Περπατούσε στο δρόμο και χαμογελούσε. Το πρόσωπο της είχε ομορφήνει πολύ. Όλα ήταν πολύ πιό έντονα τώρα πιά. Τα χρώματα γύρω της, τα συναισθήματα, ο έρωτας. Είχε αποκτήσει ένα πάθος που το ονόμασε ''ζωή''. Έλεγε ''αυτό ονειρευόμουν πάντα στην ζωή μου'' κι ένοιωθε ευτυχισμένη. Ας είναι καλά εκείνος ο έμπορος σκεφτόταν. Να που ακόμη υπάρχουν ''άνθρωποι'' που σε πλησιάζουν γιά το καλό σου.

Ένα πρωινό όμως, ξύπνησε με άσχημη διάθεση. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και είδε κάτι μεγάααλους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια της. Τα γόνατα της ήταν αδύναμα, σχεδόν δε μπορούσαν να κρατήσουν το σώμα της. Τα μαλλιά της ήταν άσχημα και τα χέρια της τραχιά. Και το κυριότερο; Έφτιαχνε το φαγάκι της και όσο κι αν παίδευε την μυτούλα της δε μπορύσε πιά να νοιώσει την μυρωδιά.

Μέρα με τη μέρα χειροτέρευε. Η καμπούρα γινόταν όλο και πιό βαριά. Άρχισε να ψάχνει ειδικούς που να την κάνουν καλά. Η απάντηση από εκατό μεριές ήταν η ίδια. Πρέπει να πετάξεις αυτή την καμπούρα από πάνω σου.

''Μα πως;'' αναρωτιόταν το κορίτσι, ''πως να την βγάλω τώρα πιά που έχει γίνει ένα με το κορμί μου;''

'Ετρεξε να βρει τον έμπορο. Γυρνούσε αριστερά και δεξιά. Ρωτούσε. Μάταια. Άλλος της είπε πως έχει πεθάνει, άλλος πως ήταν βαριά άρρωστος, άλλος πως αυτό το πρόσωπο δεν υπήρξε ποτέ. Κάποια μέρα, σωστό ράκος πιά, έφτασε στο σπίτι μιάς γριάς μάγισσας. Δεν πρόλαβε να χτυπήσει την πόρτα, και σωριάστηκε στο πεζούλι.

Η μάγισσα την μάζεψε, την έβαλε σ ένα κρεββάτι κι άρχισε τα γιατρικά με τα βοτάνια. Μέσα, πόδια βατράχου, κόκκαλα νυχτερίδας, φτερά κουκουβάγιας και τέτοια καλά.

Το κορίτσι συνήλθε και τα είπε όλα.. το και το.. Γιά τον έμπορο, γιά την καμπούρα, γιά όλα τα συναισθήματα, γιά την αλλαγή..

Η μάγισσα έπεσε σε μεγάλη σκέψη. Δύσκολη περίπτωση, μα το λυπήθηκε το φουκαριάρικο το κορίτσι.

Μετά από δύο πρωινά, της λέει ''άκου τι θα κάνεις'', ''θα πας σ εκείνη την κοφτερή πέτρα, και της δείχνει σ ένα παλιό τσαλακωμένο χάρτη, και κάθε βράδυ, μόλις το φεγγάρι κρυφτεί κάτω από ένα κόκκινο σύννεφο, θα πέσεις επάνω της και θα αρχίσεις να τρίβεις την καμπούρα σου στην κόψη της. Όμως, κούνησε το δάχτυλό της η μάγισσα, γιά 3 μέρες και 3 νύχτες δεν πρέπει ούτε να βάλεις μπουκιά στο στόμα σου, ούτε σταγόνα στο λαιμό σου.''

''Εντάξει;''.. ''εντάξει'' της απάντησε κι έφυγε. Σε όλο το δρόμο ήταν πολύ σκεπτική. Πως να αποχωριζόταν τον ίδιο της τον εαυτό, το ίδιο της το δέρμα;

Έκανε με το νι και με το σίγμα, ότι της είπε η μάγισσα κι ακόμη παραπάνω. ΄'Βρήκε την πέτρα εύκολα μα το πιό δύσκολο ήταν να πέσει επάνω και να τρίβει την καμπούρα. Σα να έβγαινε η ψυχή της. Σα να έδινε το ίδιο της το σώμα κι όχι ένα ξένο κομμάτι. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες από την μιά στράγγιζε δάκρυα κι από την άλλη έπρεπε να φανεί δυνατή.

Το τέταρτο όμως πρωινό, μια υπέροχη μέρα ξημέρωνε.

Όλα ήταν εκπληκτικά όμορφα.. όλα.. κι αυτή επιτέλους ελαφριά. Τίποτα δεν την ενοχλούσε πιά τίποτα.

Είδε δίπλα της μιά λιμνούλα. Έπλυνε το πρόσωπό της. Καθρεφτίστηκε κι ήταν ένας άγγελος.

Τα πόδια της δεν την πονούσαν. Μύριζε την φύση κι άκουγε τα πουλιά να κελαηδούν.

Κίνησε χαρούμενη γιά το σπίτι της μάγισσας. Πουθενά. ''Θα ήταν όνειρο'' σκέφτηκε.. Περπατούσε, μιλούσε και γελούσε μονάχη και δε το πίστευε. ''Είναι δυνατόν να ήταν τόσο εύκολο;'' σκεφτόταν. ''Που ήμουν τόσο καιρό;''

Με τα πολλά, έφτασε στο σπιτάκι της. Ο κήπος της ήταν γεμάτος τριαντάφυλλα.

Μιά λαχταριστή μυρωδιά φαγητού ερχόταν από κάπου απροσδιόριστα. Άναψε την φωτιά κι έβαλε το λάδι να κάψει. Πόσο πολύ πεινούσε..